| Ата изи билән маңған қиз. | |
|
|
«Уйғур авази»гезити, 24 декабрь 2015 ж.
Ризвангүл Һасанованиң шәхсий альбомини варақлаветип, мону сүрәткә көзүм чүшүп қалди. Техи бир яшқа толмиған қизчақ фортепианониң алдида олтириду. Бу сүрәтни униң аниси Нинеләм Розибақиева фотографқа алайтән чүшәргүзүп, кейин униң кәйнигә «Ата изи билән» дәп йезип, Москвада хизмәт бабида жүргән йолдиши Қуддус Ғоҗамияровқа әвитивәткән екән.— Һәммә нәрсә әйнә шу сүрәттин башланди, — дәйду Қурманғазы намидики Қазақ миллий консерваториясиниң профессори, сәнъәтшунаслиқ пәнлириниң намзити Ризвангүл Қуддус қизи. – Дадам мана шуниңдин кейин мени музыкант қилишқа бәл бағлиди.
Атақлиқ композитор, көрнәклик дөләт вә җәмийәт әрбаби Қуддус Ғоҗамияровни билидиғанлар уни салмақлиқ, салаһийәтлик адәм болған дейишиду. У аилисидиму наһайити тәләпчан болған екән. — Мени кичигимдинла Күләш Байсейитова намидики музыка мәктивигә беривәтти, — дәп әсләйду балилиқ дәврини Ризвангүл Қуддус қизи. — Дадам мениң һәрбир дәрисимни тәкшүрәтти. Өйдики дәрис кәштисини өзи түзүп берәтти. Бир күни у маңа әтигәнлиги саат 10дин 12гичә фортепианода шуғуллинишимни тапшуруп, өзи ишқа кәтти. У вақитта, хаталашмисам, дадам консерваторияниң ректордиғу дәймән. Он иккигә он бәш минут қалғанда достлирим кирип қелип, уларға қошулуп, кочиға ойнап чиқип кәттим. Шу арилиқта дадам келип қалмасму. Мән растимни ейттим. У еринмәстин мени өйгә башлап кирип, қайтидин фортепианониң алдиға олтарғузди. Пәқәт он бәш минуттин кейинла достлирим билән оюнумни давамлаштурдум. Ғоҗамияровларниң өйидин меһманлар үзүлмәтти. Атақлиқ сәнъәткарлар, уйғурниң көрнәклик зиялилири күн арилапла Қуддус акиниң өйигә жиғилаттекән. — Мән кичик болғинимға қаримай, көрнәклик адәмләр билән тонушқанни, улар билән сөһбәтләшкәнни яқтураттим, — дәп сөзини давам қилди сөһбәтдишим. — Бир күни өйүмизгә қазақниң мәшһур композитори Муқан Төлебаев кәлди. Дадам иккиси хелә узақ муңдашти. Мениң ядимда қалғини, бир арилиқта Муқан аға мени йениға чақиривелип, «көзүң неманчала қара» деди. Мән жүгригән пети ванниға кирип, совун билән көзүмни жуювериптимән. Меһманниң мени «қаракөз» дегинини башқичә чүшинип қаптимән. Күнләрниң биридә Ғоҗамияровниң қазақ ағинилири буларниң өйигә ләңмән йәйдиғанға жиғилипту. Бу вақиәму Ризвангүлниң ядида яхши сақлинип қапту. — Немишкиду, бу қетим дадам мени меһманларниң йениға қоюп бәрмиди, — дәп сөзини давамлаштурди у. — Ахири уларниң йениға маңа апамдин рухсәт елип киришкә тоғра кәлди. Тәлийимгә, ләңмәнму пишип қалған екән. Бир тәхсә ләңмәнни көтәрдимдә, меһманлар олтарған өйгә кирип бардим. Әтималим, мәңдәп кәтсәм керәк, ишиктин кирипла қоллирим титирәп, қолумдики тәхсәм йәргә чүшүп кәтти. Мошу вақиәни әслисәм, һазирму қизирип кетимән… Бәхтишат СОПИЕВ. |
